یادگاری

من ُ تو ُ ، تراژدی که اکران شد

داستان ِ تلخ ِ عشقی که رسید به بن بست

داستان ِ راههایی که همه ، تاریک بودند

پُر از سردرگمی هایی که به هم پیوست

یه آسمون پُر از رویای ِ خوبُ رنگین

که رو دنیای آرزوهامون فرو ریخت

همون دلتای خوش ُ شیرینی که تلخ شد

و با دریای غم ِ رفتنت درآمیخت

تو که خونه ی عشقُ سوزوندی ُ رفتی

چشامُ محکوم کردی که هر شب بباره

بیا ُ حتی واسه یه بار هم شده

به دلتنگی بگو دست از سرم برداره

بگو از این تن ِ خسته دیگه چی میخواد

که از تو شده برام تنها یادگاری

کاش میشد واسه یه بار ِ دیگه قبله مرگم

منُ تو آغوش ِ گرم ِ خودت بذاری

یاد ِ روزای باتو... همیشه همرامه

مثِ جاده ای که نداره واسم اتمام

کنار ِ خط های ممتد ِ تو  جاده

هنوز مسیر ِ منتهی به تو رو میخوام

هنوز تو خیالم پی ِ عطر ِ تو میرم

هنوز شبگرد ِ کوچه ی گل گفتناتم

و شکل ِ وفای خوبه همین ترانه

تا آخرین خط ِ ترانه پا به پاتم

امیر جمشیدی - دی ۸۸