برای ارتباط با من یا از راه "ایمیل"به آدرس( amirjamshidi2020@yahoo.com) استفاده نمایید و یا از طریق کلیک کردن روی "نظر بدهید" زیر این مطلب
آواز دلفین ها به : مسیح علینژاد
یه بازیگر ، یه فیلمنامه ، یه دوربین
سیاهی لشکره محتاج و دست چین
یه استقبال ِ گرم سکانس اول
شروع میشه فیلم آواز دلفین
(همه شادن تو این سکانس اول
نه رنجی تو صداشونه نه دردی)
اوکی! همه چی خوب بوده ؛حالا : کات
بیا بریم واسه سکانس بعدی.....
(همه منتظرن از صبح اینجا
همه منتظره حرفای بیجا
که بعد ِ هر توپ و تشر به دشمن
بره هوا صدای سوت و هورا)
- "درود ِ بیکران به دینه آقا
به این تبرک ِ سنگینه آقا"
همه از همه جا نامه اوردن
بچه ، پیر و جوون از همه نسلی
صحنه ی تلاش واسه نامه رسوندن
میشه حکایت ِ سکانس اصلی
( نامه ها وصول میشه یک به یک اینجا
باید یه خورده منتظر بشینی
ده هزار تا واسه حضوره گرمت
بیا اینم یه گونی سیب زمینی )
- " درود ِ بیکران به جیبه آقا
به این تبرک ِ عجیبه آقا "
-----------------
سکانس آخر هم نامه ی من هست
میخواد تیتراژه فیلم شه این ترانه
شاید بعد ِ اون، " ممنوعه قلم" شم
اینم شه متن آخرین ترانه
- " بزن با باتوم شوک داره آقا
سلاح های تبرک داره آقا "
امیر جمشیدی –مرداد 89
احساس
دو احساسیم جدا از هم،
احساس ِ من دلیله ُ احساس تو هم سببه!
اینجا زمین نمیگرده،
پیش ِ تو همیشه روزه!
پیش ِ من همیشه شبه!
اینجا من نقش ِ پلوتُن ُ دارم ، یه دوره دور! فراموشم ُ تنها
تو اما نبضه چشمای خورشیدی که بسته به نگاهت همه دنیا
تو معنی ِ حرفای ابری میشی که دل ِ دریا رو طوفانی کرده
من اما اشک ِ دختری فراری زیر ِ بارونم ُ هوام پُردرده
دو احساسیم جدا از هم،
احساس ِ من دلیله ُ احساس تو هم سببه!
اینجا زمین نمیگرده،
پیش ِ تو همیشه روزه!
پیش ِ من همیشه شبه!
تو آرامش ِ یه قلبی کنار ِ چشمی که هرشب ایفل ُ میبینه
من اما پریشونیه زنییم که توو صف ِ ملاقات ِ اوینه
تو لذت ِ اون شوقی توو عشقبازی رو ماسه های سفیده هاوایی
من اما درد ِ پای گارگری که شب هم آغوش میشه با تنهایی
دو احساسیم جدا از هم،
احساس ِ من دلیله ُ احساس تو هم سببه!
اینجا زمین نمیگرده،
پیش ِ تو همیشه روزه!
پیش ِ من همیشه شبه!
امیر جمشیدی – امرداد 89
مدار ِ عشق ِ تو
من فقط به دور ِ تو میگردم ، منو تو آغوشت تصور کن
حتی اگه فاصلمون از هم ، مثه خورشید باشه ُ پلوتن
من فقط به دور ِ تو میگردم ،حتی تو نیم کره ای که شبه
حتی وقتی ساعت چشمام از ساعتِ طلوع ِ تو عقبه
منو تو آغوشت تصور کن ، اگر چه من سیاره ای سردم
همه روشنی ِ من باش که ، من فقط به دور ِ تو میگردم
وقتی نگاهتُ به من میدی ، تو زمستون شبیه مردادم
شبیه اون لحظه میشم که ، تو مدار ِ عشق ِ تو افتادم
تو مدار ِ تو افتادم وقتی ، با جاذبت دلمو قاپیدی
منو تو دریایی از ستاره به منظومه ی خودت کشیدی
منو تو آغوشت تصور کن ، اگر چه من سیاره ای سردم
همه روشنی ِ من باش که ، من فقط به دور ِ تو میگردم
بیا از اوزون ِ تردید ردشو ، منو تو آغوشت بگیر با نور
با اینکه به هم نمیرسیم اما، نگاهتُ بده به من از دور
نگاهتُ بده به من ، تا من...نشم یه خاکِ خسته ُ خالی
یه خاکی که سهم-ش از این دنیا ،میشه مردن ته سیاه چالی
امیر جمشیدی –اردیبهشت 89
معلمم هست!
آقای ناظم ! معلمم کو؟ کلاس تعطیله امروزم انگار!
نگو از اینکه پُلا شکسته ! نگو نمیاد زیر ِ این رگبار!
این قصه دیگه قدیمی شده... سیل ُ طوفان ُ پُله شکسته...
قصه ی تلخ ِ معلمی که اونور ِ رود خونه نشسته...
معلمی که دستش فانوسه واسه نجاتم از گنگی ِ راه
معلمی که مُدام میکشه صبح ِ سپید ُ تو شبِ سیاه
آقای ناظم ! معلمم کو؟ کی اون ُ از من ، از ما گرفته؟
تو کدوم فصل ِ پرواز کُشی ُ به جُرم کدوم گنا گرفته؟
اونکه فقط از آزادی میخوند! همه دنیاش بود همون آوازش
شب ُ میشکست با : ترانه ها ُ با نغمه های حماسه سازش
آقای ناظم ! معلمم کو! انگار که دیگه پیشم نمیاد!
تو این قصه ی پرنده بودن ، پرپر شده تو دستای صیاد!
آقای ناظم! معلمم هست... اینجای اینجا... میون ِ قلبم
چون منم میخوام مثه اون باشم... این سد ُ شبُ ، بشکنم توُ هم
امیر جمشیدی- اردیبهشت ۸۹
